Fan Kneppeljen nei Keppeljen

Kiek es naor mi’j, ik bin weer ni’j, nao al die drege weken, kom d’r mar in, loop niet veurbi’j, heb ie me al bekeken? Ik maele weer veur Griet en Haans en vul behendig zakken, ik heb et drok, … Continue reading →

Tusken mar en wide Brekken Yn it âlde Fryske Gea Lizze doarpkes fan myn dreamen Toppenhuzen, Twellegea Dêr’t men fier it fjild oereaget Mei it wetter yn it rûn Dêr’t de âlde feart noch weaget Op dat stikje dier’bre grûn … Continue reading →

’Eventsjes naar Liwwadden weerom. Dij in gien tieden siên te hewwen en dan na de werpsterhoek inees dien fertrouwde herkenningspuntsjes, mienekus oldehove bonnefaas te ontwaren in dien al mar groater en eigentiedser wuddende skyline. Liwwadden. Op su’n stuit wil un … Continue reading →

Nin faem, hoe moy, dijn glanz’ besyll’t Op tuwzen mijle ney, Yen strieltje’ uwt dijn blier eag, ik tjuwg, Tjocht dat ick ney dy stjoer, Ja yn dijn ljeafde baern in flyueg Az migge’yn ‘t kersse-fjoer. ………………………………………………… Heal dea, heal … Continue reading →

As muorren prate koenen fertelle soene se oer hûndert jier ferlyn. Oer de wjerklank fan manlju ‘s trêd yn keale, lange gongen. Oer it Latynsk, de taal fan it gebed. Ferfleine jierren, in ieu is hinne gien. Swarte pijen makken … Continue reading →

Hjir libbbe hy, ‘oan tsjerkhôfsigg’’, In master fan ûs taal as hast gjin ien. Wa joech us sljoche boersk dy krêft? Wa wist dat heit’ lâns taal dat koe? Wa brocht as Salversda de sangen oer Fan ’t âlde folk, … Continue reading →

Myn syktocht giet troch it greidelânskip dêr’t de loften skjin en wiid binne. In feart wjerspegelet de ferhalen fan it âlde lân. Geologyske laachjes jouwe de histoarje wurden. Ik lis oan by útroptekens oan ‘e wâl, oertink myn missers by … Continue reading →

Godlik doarp op ‘e romte Grize golle yn geile greiden Toer mei swiere grûnslach Tekken oer krêbebiter En swarte klean. Nea feroare swijsum Lyts feroare nea Ien rûntsje fjouwerkant Ferfallen nijbou raffeltried. Gjin slachters mear gjin smid Loas wurk leech … Continue reading →

doe’t it gers noch heech wie op de Hale fan ús heit en ik noch krekt sa derten as in jonge fôle wie doe hie ik in freondintsje dy’t altyd by my lei en mank bûterblom en sulk bin’ wy … Continue reading →

Hjir lis ik dan, deun neist de grutte dyk en troch myn lineleane en kronkelpaderyk dwale jûns de pearkes en oerdei de bern. Myn libben giet wol troch, myn takomst net ferlern. Ik haw de simmer leaf, de fûgels yn … Continue reading →

in blaugriis waas leit oer de greiden wytgouden sinneljocht betsjoent it gea mansheech stiet it mais te rypjen krûdich rûkt it lêste hea toarnbeien glimme oan de strûken wetterjuffers dûnsje oer de feart drôgjend stean’ de elzesingels ferwile ta harsels … Continue reading →

Wy, bern fan seedyk, seagen it doarp fan fierren lizzen mei hôf en skerpe toer, dêr wie it te rêden, moasten wy wêze, dêrom fytsten wy meast twa kear deis nei dy buorren, doe, fier by ús wei It kloklieden … Continue reading →

De frou stiet op it boerehiem Stil by de bûthûsdoar, Yn sneinse swarte boerinneklean Mei in bûnte skeldoek foar. Har earizer blinkt yn ‘e sinne fier Hwant it hiem leit heech en frij; En beammen weachse net te Surch: De … Continue reading →